اشعارعاشورایی

شمشیر برهنه ...آسمان ...مرد ...زمین

تلفیق هزار بغض و یک درد ....زمین

از کعبه به سمت کربلا جاری شد

ما را به کجای قصه آورد ..زمین؟؟

برای شهید ششماههی کربلا علیهالسلام

شعر کوچولو

مانند مردان از کسی پروا نمیکرد

از تشنگی لَه میزد و لب وا نمیکرد

میخواست تا حیثیّتِ باران نریزد

دیگر برای آب، دست و پا نمیزد

هر جا که چشمش رفت دنبالِ عمویش

تصویر صحرا آب میشد روبهرویش

میشد بفهمی سخت دلخُور بود از آب

اصلاً نمیدانی، دلش پُر بود از آب

میخواست از گهواره برخیزد، نمیشد

«خود را به هر راه و دری میزد» نمیشد

میخواست برخیزد زِره بر تن بپوشد

چون چشمهای از سینهیِ صحرا بجوشد

حیدر ببین، حیدر ببین، شش ماهه شیری

زهرای پیغمبر ببین، شش ماهه شیری

حرفی نمیزد با کسی بعد از عمویش

انگار میخشکید دنیا در گلویش

زُل زد به چشمان پدر، با چشم آبی

نی ناله میزد در هوایِ بیربابی

تنها امیدش داد و بیداد است و شور است

ماهیِ معصومی که از دریا به دور است

پَرپَر زد و پَرپَر شد و پروا نمیکرد

حتّی به روی گریه هم لب وا نمیکرد

«... شوری به پا میشد به صحراهای و هَی بود

تا ساعتی دیگر سرِ طفلی به نی بود»

] نذر دستان حضرت ماه علیهالسلام

دریا نزدیک دریا

جاری شد از خویش و سرازیر از حرم شد

دل را به دریا داد و سلطان کرم شد

از تشنگی زخمِ عمیقی بر جگر داشت

آهسته آهسته قدم از خیمه برداشت

آمد ولی با چشم خون، نزدیک دریا

دریا ندیدم تا کنون نزدیک دریا

آب از سرِ جایِ خودش ناگاه برخاست

تعظیم کرد و گریه کرد و معذرت خواست

گفت: «السلام ای پاکیات در تار و پودم

من سالهای سال مشتاق تو بودم»

«من مَهر زهرایم به مُهر مرتضایم

یا در مدینه یا نجف یا کربلایم»

«آبم، از این بهتر نمیآید ز دستم

از صبح تا حالا پریشانِ تو هستم»

«میلرزد از باران چشمت دست و پایم

ای کاش بگذارند همراهت بیایم»

٭٭٭

زانو زد و ... لبخند زد، فرمود: «برخیز

قدری از این دلشوره را در مشک من ریز»

«پَرپَر نزن، پَرپَر نشو، برخیز و پَر شو

برخیز و با بابالحوائج همسفر شو»

ما خاندانِ فاطمه ذاتاً کریمیم

اولاد بسم الله الرحمان الرحیمیم

برخاستند و تا خدا پرواز کردند

«درهای سبزِ آسمان را باز کردند»

حالا هر آنچه از آسمان باران میآید

دستِ ابوالفضل است از بالای گنبد

بند اول: حضرت ابوفضایل(ع)

وقتی که آه، بر لبِ عباس، ناله کرد

در ذهن خویش، یاد بتولِ سه ساله کرد